قال الامام الباقر علیه السلام: كَأَنِّی بِقَوْمٍ قَدْ خَرَجُوا بِالْمَشْرِقِ یطْلُبُونَ الْحَقَّ فَلَا یعْطَوْنَهُ ثُمَّ یطْلُبُونَهُ فَلَا یعْطَوْنَهُ فَإِذَا رَأَوْا ذَلِكَ وَضَعُوا سُیوفَهُمْ عَلَی عَوَاتِقِهِمْ فَیعْطَوْنَ مَا سَأَلُوهُ فَلَا یقْبَلُونَهُ حَتَّی یقُومُوا وَ لَا یدْفَعُونَهَا إِلَّا إِلَى صَاحِبِكُمْ قَتْلَاهُمْ شُهَدَاءُ أَمَا إِنِّی لَوْ أَدْرَكْتُ ذَلِكَ لَاسْتَبْقَیتُ نَفْسِی لِصَاحِبِ هَذَا الْأَمْر؛ گویى میبینم كه قومى در مشرق خروج كردهاند و خواستار حقّاند ولى به ایشان داده نمیشود، باز خواستار آن میشوند و به آنان داده نمیشود، پس چون چنین میبینند شمشیرهاى خود را بر گردن خویش میافكنند (آماده كارزار مىشوند) پس آنچه میطلبند به ایشان بدهند ولی ایشان از پذیرفتن آن خوددارى میكنند تا اینكه قیام نمایند و آن را به كسی باز ندهند مگر به صاحب شما، كشتگانشان شهیدند، بدانید اگر من خود آن را در مییافتم حتماً خود را براى صاحب این امر نگاه میداشتم».
الغیبه نعمانی، ص 273
دوماهنامه امان شماره 46