ما منکر هنر و دیگر مسائل انسان ساز نیستیم و معترفیم که تمام رکورهای گینس زشت و ناپسند نیست. قطعاً رکوردهای سودمند و پرفایده هم وجود دارد؛ اما رکوردهای بیارزش هم وجود دارد؛ مانند بلندترین آروغ جهان متعلق به مردی در شهر بوگنور ریجزات. [عکس]
به نظر شما ثبت چنین رکوردهایی انسانیت را از بین نمیبرد؟ چه خوب بود، انسانها با اعمالشان، انسانیت خود را خدشهدار نمیکردند. و چه خوبتر که انسان با اعمالش خود را در دایره انسانیت، شرافت و فضیلت و بزرگی قرار دهد.
اگر خواهان مدال باارزشترین انسان هستیم، مناسب است، سخن یکی از انسانهای منحصر به فرد را بشنویم که در عالم انسانیت فردی از او بهتر نیست؛ پیامبر میفرماید:
«خیرکم من تعلم القرآن و علّمه؛ بهترین شما کسی است که قرآن را فراگیر و به دیگران تعلیم دهند.»
چرا پیامبر، خادم قرآن را ارزشمندترین انسان معرفی میفرماید؟
روشن است که بهترین کتاب در هستی، قرآن است و کسی که برای بهترین کتاب و ارزشمندترین سخن که توسط فرشتهای مقرب بر قلب بهترین انسان در والاترین زمان نازل شده است خدمتی انجام بدهد، او نیز بهترین میشود.
راستی دوست دارید آدرس و نشانی کاری را به شما بدهیم که ارزش ده هزار حج عمره، آزادی اسیر، جهاد و اطعام فقرا را داشته باشد. آیا میدانید، در این دنیا عملی است که موجب نوشته شدن هزار حسنه و پاک شدن ده هزار گناه است.
پیامبر میفرماید: «اگر کسی به فرزندش قرآن را تعلیم دهد، گویی ده هزار حج و همچنین ده هزار عمره انجام داده است؛ ده هزار بنده از فرزندان حضرت اسماعیل را آزاد کرده است و ثواب شرکت در ده هزار جنگ و دفاع از اسلام را به او میدهند و ده هزار گرسنه را سیر کرده و ده هزار برهنه مسلمان را پوشانده است و به هر حرفی که از قرآن به فرزندش یاد داده باشد، ده هزار حسنه به او میدهند و ده هزار گناه را از نامه عملش پاک می کنند.»
مولوی هم چه زیبا میگوید:
بیدار شو ای دل که جهان میگذرد وین مایه عمر رایگان میگذرد
در منزل تن مخسب و غافل منشین کز منزل عمر کاروان میگذرد
حالا که تا اینجا با ما آمدید، شما را مهمان یک حدیث دیگر درباره همین موضوع میکنیم:
پیامبر میفرماید: بهترین، نیکو کارترین و برترین شماها کسی است که قرآن را فرا گیرد و آن را به دیگران بیاموزد.
انشاءالله همه ما بهترین و نیکو کارترین و برترین باشیم!
* . معاون پژوهش بنیاد فرهنگی حضرت مهدی موعود(عج)
. بحار الانوار، ج 92، ص 186.
. جامع الاخبار، ج1، ص 132.
. دیوان شمس، رباعیات، قسمت پنجم.
. محجة البیضاء، ج2، ص 310.
محمدرضا فؤادیان ـ دوماهنامه امان شماره 43