این روزها اگر سفری به منطقه بلخاب واقع در شمال افغانستان، داشته باشیم، شاهد مسجد و مهدیه حضرت صاحب الزمان(عج) بلخاب كه تجلیگاه ملكی و ملكوتی حضرت بقیهالله(عج) برای دلهای حقیقتجو، خصوصاً شیعیان مظلوم و فراموش شده افغانستان است، خواهیم بود؛ برای آشنایی بیشتر با این مكان مقدس، شما را به این سفر معنوی دعوت میكنیم:
منطقه بلخاب در افغانستان
فرمانداری بلخاب، منطقهای است شیعهنشین؛ جمعیتی در حدود یكصد هزار نفر از توابع ولایت سرپل افغانستان كه به شهرهای تاریخی بلخ و مزار شریف قرابت دارد؛ بلخاب، یعنی معدن و سرچشمه آب بلخ.
در بلخاب، اقوام گوناگونی زندگی میكنند: سادات، هزاره و تاجیك؛ سادات اكثراً از نوادگان حضرت میرسید علی ولی بن میر سید جلال الدین حسین بخارائی میباشند كه زا نوادگان امام سجادعلیه السلام هستند.
به واسطه زحمات و تلاش علما، كلیه مردم بلخاب، شیعه اثنی عشری بوده، مقید و متدین و در كلیهی امور با علما و روحانیت در ارتباطند و به روحانیت اعتقادی راسخ دارند و به همین جهت در روز 24 فروردین 1358شمسی، به رهبری علما و روحانیت و با پشتیبانی اقشار مختلف مردم، انقلابی مردمی در منطقه بلخاب آغاز شد كه در اثر انتشار موج این انقلاب، اساس حكومت كمونیستی خلقی، به سرعت از منطقه پاك شد و سپس موج این انقلاب، سایر نقاط كشور افغانستان را یكی پس از دیگری فرا گرفت.
اولین حوزههای علمیه شیعیان افغانستان در بلخاب احداث شد و از دیرباز این خطه اهلبیت محور، به عنوان یكی از مراكز مهم تشیع مطرح بوده و پرتو فرهنگ ناب اهلبیت از آنجا به دیگر نواحی منتشر میشد؛ به همین دلیل، در گذشته، آن ساحت به عنوان علماخانه شمال و «نجف ثانی» در میان مناطق شیعه مشهور بوده است.
مسجد و مهدیه حضرت صاحب الزمان(عج) بلخاب
ریشهها و زمینههای ساخت مهدیه در كوه برات، به سنتها و تاریخ معنوی عالم و عارف بالله مرحوم آقای حاجی دَهنه بلخابی برمیگردد. از سیرههای مهم ایشان، سنت حسنه انتظار و امام زمانخواهی بود؛ مسجد مقدس «صاحب الزمان(عج)» در كوه بُزخان، شاهد شبزندهداریها، اعتكافات و نیایش این مرد خدا بود.
آیات عظام حكیم و شاهرودی (رحمت الله علیهم) برای تجلیل از شخصیت ایشان مراسم ترحیمی در نجف برگزار مینمایند كه حضرت امام راحل نیز در آن مراسم شركت مینمایند.
از سنن زیبای آن مرد خدا، این بود كه همیشه كتابهای مهدوی از جمله نجمالثاقب و مكیال المكارم را نزد خود داشته و در منابر و مجالس خود، از آنها استفاده میكرد.
در سال 1361ش، روز نیمه شعبان، مدرسه علمیه حضرت آقای حاجی، پس از یك سال كه بازسازی آن به طول انجامید، افتتاح شد. در چند صد متری مدرسه، كه شاهراه اصلی بلخاب قرار دارد، در دل كوه برات، تپه زیبایی نظرها را به خود جلب میكند.
استاد سید جعفر فاضلی، فرزند گرامی مرحوم حضرت آقای حاجی در این باره میگوید: روز نیمه شعبان، پس از افتتاح مدرسه، در جمع علما و بزرگان گفتیم: آقایان، حال كه جشن امام زمان(عج) را در مدرسه برگزار نمودید، بیایید آن نقطه را كلنگی بزنیم به نام ساختمان پانزده شعبان؛ امام زمان(عج) خانه میخواهد. اینجا (مدرسه) خانه فرزندان و طلبههایش، خود ایشان هم خانه میخواهند (مهدیه).
تا پای كوه رفتیم، پیرمردها پای رفتن نداشتند، منتظر ماندند و جوانترها خود را به آن نقطه رساندند. با ذكر پنج صلوات، الله اكبر و یا صاحب الزمان(عج) كلنگ را به زمین زدیم تا جایگاهی باشد برای یاد مهدی حضرت صاحب الزمان(عج).
افتتاح مهدیه بلخاب
پس از دو دهه وقفه، به علت ناامنی، مهاجرت و موارد دیگر، خاكبرداری محل مهدیه از سال 1381ش، شروع شد و به رغم مشكلات و محدودیتهای جاری در منطقه و كشور، با عنایت خود حضرت، در بهار سال 1386 شمسی، در قالب مراسم و همایشی باشكوه، افتتاح گردید؛ گفتنی است، از آغاز خاكبرداری تا زمان احداث ـ در این چند سال، معتقدین به امامت و ولایت و عشاقان حضرت حجت(عج)، از نواحی گوناگون در محل مهدیه حضور مخلصانه داشتهاند و با تقدیم اشك و اخلاص و توسل به آن ساحت عظمی، بیماران و گرفتاران زیادی، حاجت روا شدهاند. قابل ذكر است، بخشی از هزینههای احداث مهدیه بلخاب را حضرت آیتالله امامی كاشانی ـ امام جمعه محترم تهران ـ مساعدت نمودهاند. هم اكنون، به همت آیت الله فاضلی و مؤمنین محل، فاز دوم مهدیه، در حال احداث است.
بیش از دو دهه جنگ و ناامنی، در شرایطی كه كشور به اشغال غربیها درآمده و تمامی ارزشها و اعتقادات دینی مردم مورد هجمه قرار میگیرد، در این شرایط حساس تاریخ، تنها و تنها یك راه برای بشر باقی مانده و آن گام نهادن در جاده انتظار و منجیخواهی است، چرا، حضرت بقیه الله، تنها راه، تنها تكیهگاه امید، و رمز بقاء تشیع است. شیعیان افغانستان و بلخاب نیز همگام با قافله دنیا كه روز به روز، رهرو مسیر انتظار میشوند، بیش از پیش متوجه فرهنگ ناب انتظار و مهدویت شدهاند؛ و به یاد حضرت و به عشق ایشان، به مقدار توان خود تلاش میکنند.
س.ح . حاجیزاده بلخابی ـ دوماهنامه امان شماره 21