آیا كافی است كه قرآن به سر بگذاریم و ده بار مولای خود را بخوانیم و ندانیم كه قبلاً چه كردهایم و بعداً چه خواهیم كرد؟ آیا از ما نخواهند پرسید كه خواست ما از شما آن بود كه قبل از ظهور، دوست و دشمن ما را بشناسید و به وظیفه خود عمل كنید نه آنكه در هر حادثه و واقعهای بگذارید سیلاب گلآلود فتنهها، فرو نشیند و بعد بگویید ما هم زلالیم و صاف و منتظرتر از ما و تابعتر از ما وجود ندارد و ادعا كنیم كه عاشقیم و دلداده!
براستی آیا صرف جمعشدن، دور پرچم و نماد و رنگ و منصب خاص، كافی است و كوره آزمایشی در كار نیست؟ یا آنكه غربالهای پیدرپی در انتظار ماست؟
اگر تنها ماكِت آدم با شخصیت و استوار برای قهرمانشدن كافی بود، تمام ویترینهای بازار لباسفروشان، پر از قهرمان بود و اگر تنها، دانستن و جمع آوری انبوه روایات و تفاسیر و اطلاعات جور واجور دیگر و یا حتی گفتن آن، برای سعادتمندی و یار امام زمان شدن كافی بود، در آن صورت تمام كتابهای رنگارنگ و لوحهای فشرده و ضبط صوتهای تمیز و برّاق ویترینی از بهترین یاوران و منتظران بودند و نیازی به ما انسانها نبود!
هلال زیبای ماه رمضان میآید و میرود، اما سرعت مردم در پیروی از امامشان یكسان نیست؛ گروهی گرما و كار و تشنگی را بهانه خوبی برای روزهخواری آن هم در جلوی چشم دیگران میدانند و نمیترسند كه امام زمانشان هم در میان عابران و ناظران باشد و هرگز از خجالت آب نمیشوند تا آبرویی برای خود نگاه دارند؛ اینان چگونه فراموش كردهاند كه شیعه بودن به عنوان و لقب نیست، به تلاش در مسیر پیروی ایشان است و كیست كه نداند امامان ما پیشروتر از همه در انجام واجبات بوده و هستند؟
دستهای از این منزل عبور میكنند، اما آنقدر به زعم خود بر سر دیگران كلاه میگذارند و حرام و حلال میكنند كه دیگر حتی تصور نمیكنند كه افطار و سحری آنها از كدام راه تأمین شده و اگر بنابر آرزوی خودشان، امام بخواهند سر سفره آنها حاضر شود امكان ندارد دست به غذای آنها بزند، چون او همان امامی است كه در خردسالی پولهای حلال و حرام را بدون آنكه صاحبانش اطلاع داده باشند جدا میكرد و در زمان غیبت صغری، آورندگان آن پولها را شگفت زده مینمود. آیا از یاد بردهاند كه شكمهای پر از حرام بود كه مدعیان تشیع را در برابر امام حسین علیه السلام به جسارت واداشت؟
گروهی دیگر، دچار تیرگیهای دیگر میشوند و پلهای غیرت و عفت را به راحتی تخریب میكنند؛ اینها شاید هرگز یكبار هم كه شده توجه نكردهاند كه امامشان فرمود: مادرم زهرا سلام الله علیها الگوی من است؛ همان مادری كه حتی در برابر نابینا خود را میپوشاند و باید دانست كه اگر آن مادر بزرگوار، الگوی احقاق حق و جهاد اجتماعی شد، قبل از آن قهرمان اصلاح نفس و استحكام نظام خانواده بود كه نسل مجاهد و فداكار منتظر پرورید.
اما افسوس و صد افسوس بر گروه آخر كه تمام شش خان قبلی را طی میكنند و سر خان هفتم كه میرسند، فراموش میكنند كه بر اساس روایات، آخرین عیب و گناهی كه از دل مؤمن خارج میشود حبّ جاه و موقعیت و مقام است و بر خلاف تمام آنچه برای آن زحمت كشیدهاند و رنج و زخم و درد فراوان به جان خریدهاند و شماتتها شنیدهاند، حتی حاضرند برای رسیدن به پرتگاه خطرناك جاه و مقام (اگر چه به نام و بهانه خدمت و...) تمام آن سرمایههای قبلی را بسوزانند و جای پایی برای دشمنان امام زمان(عج) و دجالهای بینالمللی باز كنند و تعجب آنكه از ویترین مقدس شهداء و امام بهره بگیرند و از آن كیسه خرج كنند.
خلاصه آنكه هیچ كارخانهای به ماكت محصول خود مهر استاندارد و كنترل كیفیت نمیزند و هیچ ناظر و بازرسی به محصولات پشت ویترین نمینگرد، بلكه محصولات كاركرده را ارزیابی میكند، چگونه توقع داریم كه نامه اعمال ما به امضای امام برسد در حالی كه در مراحل قبل ماندهایم.
ماه رمضان جای استغفار از این گناهان است، باید بترسیم كه به جایی رسیده باشیم كه خدا دوست نداشته باشد صدای ما را بشنود و به تبع آن امام هم از صدای ما بیزار باشد. چرا انتظار داریم این ماكت خالی و بدون روح و تنها با محتوای ویترینی، نشان صد در صد كیفیت را از امام خود دریافت نماید.
هر كدام از ما ممكن است در دستهای از بیماران ویروس ویترینزدگی واقع شده باشیم یا بعداً واقع شویم، اما آنچه مهم است این است كه بیاییم برای شفای خود در این روزهای عزیز گریه كنیم كه سلاح خوبی است؛ فغان و فریاد، سر دهیم كه اگر خود امام زمان(عج) توجه نكند بیماری ها ما را فرا میگیرد و ویروسها به هیچ كس رحم نمیكند.
كاش نمیگذاشتیم چشمان امام زمان(عج) اشكبار شود و دلشان از گناهانمان خونبار گردد... كاش همچون مردان عاشورایی، گرد ایشان حلقه میزدیم و سپر بلا میشدیم... كاش در زمانی كه باید عمل میكردیم، حرف نمیزدیم و زمانی كه قصد عمل نداشتیم، حرف نمیزدیم و نمینوشتیم، تا مسلم بن عقیل زمان (در كشاكش توطئه شام و سكوت و خیانت كوفه) تنها نشود و مجبور نشود در جمعه غریبی به سید و مولای خود شكوه ببرد.
هنوز هم دیر نشده كه اگر جلو رفتهایم برگردیم و اگر به زمین چسبیده بودیم و كُند و مصلحت اندیشِ بیحساب بودیم خود را به مولایمان برسانیم، زیرا كه وسعت پیمان غدیر به بلندای تاریخ و پهنای سرزمینهاست و ندای پیامبر صلی الله علیه وآله هنوز به گوش میرسد كه آنها كه نرسیدهاند بیایند و آنها كه جلو زدهاند برگردند، امر خطیر ولایت در میان است باید همه وجودها را با تمام وجود فدا كرد.
پینوشت:
. پژوهشگر و كارشناس آسیبهای مهدویت.
. فرازی از دعای عهد كه اشاره به آن دارد كه خدایا ما را از كسانی قرار بده كه در برابر خطرات و مشكلات سپرِ بلا و محافظ امام زمان(عج) باشیم.
. اشاره به روایت «الرادّ علیهم كالرادّ علینا و الراد علینا كالراد علی الله؛ هر كس بر علماء (ولایت فقیه) دست رد بزند، بر ما دست رد زده است و هر كس بر ما دست رد بزند خدا را رد كرده». (كافی، ج7، ص412).
. اشاره به روایت امام باقر علیه السلام از حضرت رسول صلی الله علیه وآله كه فرمود: «طوبی لمن ادرك قائم اهل بیتی و هو یأتم به فی غیبته قبل قیامه و یتولی اولیاء و یعادی اعداءه؛ خوشا به حال كسی كه قائم اهل بیت مرا درك كند در حالی كه قبل از قیام او و در زمان غیبت به او اقتدا كند و با دوستان او دوستی و با دشمنانش دشمنی كند. (كمال الدین و تمام النعمة، ص286).
. اشاره به آیه قرآن: «أَحَسِبَ النّاسُ أَنْ یتْرَكُوا أَنْ یقُولُوا آمَنّا وَ هُمْ لا یفْتَنُونَ؛ آیا مردم فكر میكنند همین كه بگویند ایمان آوردیم رها میشوند و آزمایش نمیشوند؟»
. اشاره به فرازی از كلام امام صادق علیه السلام (لتغربَلُنَّ...؛ حتماً غربال میشوید و زیر و رو خواهید شد). (الغیبة، شیخ طوسی، ص340).
. اشاره به سخن امیرالمؤمنین علیه السلام: «و لكن اعینونی بورعٍ و اجتهاد... ]شما نمیتوانید مانند من باشید[ ولی مرا با پرهیزكاری و تلاش یاری نمایید. (نهج البلاغه، نامه45).
. اشاره به فرمایش امام عصر(عج) «ان لی فی ابنة رسول الله اسوة حسنة؛ همانا برای من دختر رسول خدا، الگوی نیكویی است».
. اشاره به فرازی دعای ابوحمزه ثمالی كه «لعلك لم تحب ان تسمع دعائی؛ شاید دوست نداری صدای مرا بشنوی...».
. اشاره به این روایت كه «انا غیرمهملین لمراعاتكم و لا ناسین لذكركم و لولا ذلك لنزل بكم اللأواء و اصطلمكم الاعداء؛ ما شما را رها نمیكنیم و فراموش نمیكنیم و اگر اینطور نباشد، دردها و آفات بر شما فرود میآید و دشمنان شما را خُرد میكنند. (معجم الاحادیث الامام المهدی، ج4، ص461).
. اشاره به این روایت كه «لم یناد بشئ كما نودی بالولایة؛ هیچ امری مانند ولایت مورد خطاب و توجه واقع نشده است». (كافی، ج2، ص18).
محمد جواد اسحاقيان درچه ـ دوماهنامه امان شماره 19